صورت نمناک و آبی رنگش رو چسبونده بود به شيشه ی پنجره ام -

خداييش ترسناک نبود . چشماش مهربون تر از تصورم بود -

دستاش هم -

هيچی نمی گفت - فقط نگاهم می کرد - منم ماتم برده بود -         

بغض کرده بود - تو چشاش اشک جمع شده بود - آب دهنشو تند تند

قورت می داد - پرسيدم : خوبيد ؟ سرشو تکون داد که نه !          

لبخند احمقانه ای زدم و گفتم : خيلی بهتر از اونچه که می گن هستيد !

بغضش ترکيد و زد زير گريه - خدايا بی چاره شدم ! خواستم دهنمو

دوباره باز کنم که خودش با هق هق گفت : من ...اصلا بد نيستم...  

آدما رو دوست دارم...من...من دلم گرفته ! خيلی چيزای ديگه هم گفت

که تو هق هقش گم می شد - يهو آروم شد -

پرسيد : تو از من می ترسی ؟ وای خدای من !!!

گفتم : نه ! مردد گفت : واقعا ؟ گفتم : آره ! 

دست آبی رنگشو دراز کرد - وای ! از شيشه رد شد !

داشتم می مردم - انگشت سردشو کشيد روی گونه ام.

يهو از خواب پريدم. ساعت ۴ صبح بود. خيس عرق بودم.

چراغ خوابو روشن کردم و تو دلم گفتم : چه خوابی !

مرگ با صورت آبی پشت پنجره های شبانه !

خندم گرفت - چشمم افتاد به آينه - خدای من !

يه خط آبی روی گونه ام بود...!!!

چشامو بستم و چراغو خاموش کردم و تا صبح پشت به پنجره عرق

ريختم.